Aanslagen worden de norm

17-09-2017

Vrijdag 15 september. 4 dagen nadat we de aanslagen op 9/11/2001 hebben herdacht, worden er in 2017 in 1 dag op 3 locaties aanslagen door islamitische fundamentalisten gepleegd. In Londen ontploft in de metro een zogenaamde "improvised explosive devise" of IED. In Frankrijk wordt in de metro een soldaat aangevallen door een allah akbar schreeuwende man en in Charlon-Sur-Saône worden 2 mensen aangevallen door een allah akbar schreeuwende man. In het Verenigd Koninkrijk is intussen de het hoogste dreigingsniveau afgekondigd en de aanslag opgeëist door IS.

Je kunt je afvragen of we met alle maatregelen die we na 9/11 hebben ingevoerd we veiliger zijn geworden. Telefoons worden massaal afgetapt, we kunnen zonder extreme inbreuk op onze fysieke integriteit het vliegtuig niet meer in en de overheid heeft verregaande macht over onze (financiële) levens. Allemaal in de strijd tegen terreur. Toch zien we dat we die strijd verliezen. Het aantal aanslagen in Europa neemt al jaren toe, en ongeacht de bezwerende woorden van politici gelooft niemand meer dat terreur geen invloed heeft op onze levens. De aanslagen van vandaag laten namelijk zien dat aanslagen weldegelijk elke dag dichterbij komen. Dat de relatieve veiligheid van bijvoorbeeld het openbaar vervoer in twijfel moet worden getrokken. Dit terroristische dreigingsbeeld spreekt diepe gevoelens aan. Een gevoel dat ons in alle anderen een potentiële dreiging ziet. Iets dat we in West-Europa bijna hadden afgeleerd. Maar die relatieve rust is voorbij.

Dit is niet persé een rationele angst overigens. Het is er wel een die echte impact heeft en door velen en naar mijn mening terecht wordt gekoppeld aan de ongecontroleerde migratie naar Nederland. Bij deze migratie is naast het gebrek aan controle tevens niet of te weinig gedacht aan de kwetsbaarheid van onze cultuur.

In de geschiedenis zijn hoog ontwikkelde culturen vaak ten prooi gevallen aan primitieve of minder ontwikkelde culturen. Dit komt naar mijn idee onder andere doordat, wanneer omgangsvormen bijzonder complex worden er ook meer tolerantie ontstaat om afwijkingen daarvan te tolereren in een poging als maatschappij te groeien. Dit maakt deze culturen echter bijzonder fragiel en kwetsbaar voor culturen die zich niet willen ontwikkelen of groeien.

Dit alles maakt dat we vaak te laat inzien dat de dreiging echt is. Voorbeeld is de hoeveelheid terroristen die voor aanslagen al geregistreerd stonden bij veiligheidsdiensten. Daarnaast zijn ook de oneindige kansen die we overtreders of aanhangers van fundamentalistische ideologieën geven om te re-integreren in de samenleving. Dit ondanks dat deze mensen niet willen integreren.

Tot de tijd dat we deze feiten accepteren kunnen politici blijven roepen en in verbazing blijven vervallen, maar zullen we er tevens rekening mee moeten houden dat aanslagen op het Europese continent de norm en niet de uitzondering zullen zijn.